Εκείνα τα χρόνια στην πολυαγαπημένη Ανατολή όλοι οι γάμοι ήταν από προξενιά , την γνωριμία και της διαπραγματεύσεις αναλάμβαναν οι προξενήτρες που επιστράτευαν εκτός από την διαπραγματευτική τους ικανότητα και πειθώ τα γούρια τους.

Ο γάμος εκείνη την εποχή ήταν ένα μεγαλοπρεπές γεγονός που κρατούσε τουλάχιστον μία εβδομάδα , οι  γάμοι γίνονταν πάντα Κυριακή βράδυ, η νύφη αρκετές μέρες πριν την στέψη άπλωνε την προίκα για να την δει όλο το χωριό.

Τρεις ημέρες πριν από το γάμο μαζεύονταν οι νεαρές φίλες της νύφης στο σπίτι ,άπλωναν και σιδέρωναν την προίκα και καλούσαν τον παπά για να διαβάσει τον κατάλογο των προικιών.

Υφαντά , μάλλινα ,  και μεταξωτά στον αργαλειό  ή κεντημένα στο χέρι αλλά  και ασημικά  και σερβίτσια πορσελάνινα σε κοινή θέα. Μετά η προίκα μεταφερόταν στο σπίτι που θα έμενε το ζευγάρι.

Καθώς πλησίαζε η ημέρα του γάμου οι οικογένειες του ζευγαριού καλούσαν γνωστούς και αγνώστους στέλνοντας στα σπίτια τους λευκά μαντιλάκια , ούζο και λουκούμια. Το Σάββατο το πρωί τα όργανα προσκαλούσαν τον κόσμο για το τραπέζι του γάμου που γινόταν στο σπίτι του γαμπρού , την ίδια ημέρα γινόταν και το ζύμωμα της κουλούρας.

Την ημέρα του γάμου από νωρίς άρχιζε στα σπίτια του γαμπρού και της νύφης η προετοιμασία . Στο σπίτι της νύφης φίλες και συγγενείς τραγουδούσαν , έπλεναν τα πόδια και έντυναν την νύφη , πριν φύγει η νύφη από το σπίτι πατούσε σε ένα σιδερένιο δίσκο , προσκυνούσε τρεις φορές , χαιρετούσε και φιλούσε τα χέρια των συγγενών , ενώ εκείνοι την κερνούσαν λεφτά και φλουριά , βγαίνοντας ,  έσπαγε και την γαμήλια κουλούρα.

Στο σπίτι του γαμπρού βρισκόταν συγκεντρωμένοι ο κουμπάρος, οι φίλοι και συγγενείς   που τον ξύριζαν και τον έντυναν , στην συνέχεια φεύγοντας από το σπίτι περνούσαν από το σπίτι της νύφης , έπαιρναν και εκείνη  και κινούσαν για την Εκκλησία.

Μετά την στέψη ακολουθούσε γλέντι μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Έτσι   ζούσαν εκείνοι καλά και εμείς καλύτερα.